Skip to content Taka sama jak on… Taka sama jak on…karina1232012-03-14T19:25:11+01:00 Przeglądasz 4 wpisy - od 1 do 4 (z 4) Witam. Mam 20 lat. od 3 lat jestem w związku. Ojciec jest alkoholikiem. Gdy byłam młodsza zawsze sobie powtarzalam słowa "nigdy nie bedę taka jak on". Niestety teraz nawet gdybym tego chciała to, to juz jest chyba nieaktualne, bo juz widzę w sobie jego podobieństwo. A najbardziej cierpi na tym mój chłopak. Najgorsze jest to że ja to robie po trzeźwemu. Strasznie sie zachowuje w stosunku do niego. Wyzywam go od najgorszych, fakt, że bardziej jestem śmiała gdy mowie mu to przez telefon niż twarza w twarz. Ale to sa dokładnie takie słowa jakie ojciec mi cały czas mówi. Chłopak nie jest iczemu winny, poprostu gdy mnie tylko czyms lekko zdenerwuje, to ja potrafie go poprostu zgnoić. Najgorsze jest to że nie mam od niego zadnej nauczki bo on powtarza, że "gdy sie wyprowadze i zamieszkamy razem to sie na pewno zmienie" ale ja nie jestem tego taka pewna i czuje ze za pare lat gdy bedę miala rodzine, to poprostu zrobie piekło…Co mam zrobić? Jak sobie pomóc? też miałam z tym kłopot,ale zauważyłam, ze jak nie ma przy mnie rodziców staję sie inna, spokojniejsza..ale to po jakimś 1-3 tygodniach bez nich. Wydaje mi sie , ze jak najbardziej zmiana śroodowiska/domu dobrze robi.. też zamierzam sie wyprowadzić,bo też zaczynam robić to co oni, co jest straszne.. bo tego nie chce.. Mam nadzieje, ze terapia pomoze mi to rozwikłać. Hej, dzieki za posta. Moim zdaniem powinnas sie otrzasnac i wreszcie cos zrobic bo jestem pewna i to na 100%, ze to ze zmienisz mieszkanie, miasto czy cokolwiek nie zmieni wcale tego jak bedziesz sie odnosila do ludzi..moze po prostu mniej bedzie okazji, ale nadal bedziesz poslugiwala sie wyzwiskami itd. Niewyobrazam sobie bycia z taka osoba szczerze mowiac i to ze jestem dda zawsze traktowalam jako jedynie utrudnienie sytuacji ale nigdy nie pozwalalam zeby decydowalo o tym w jaki sposob mowie do partnera. Nie wyobrazam sobie ze moglibysmy powiedziec sobie w twarz cos bardziej sotrego niz kurde kochanie cos tam….NIGDY! Musisz zaczac sie leczyc po pierwsze dla siebie – bo na penwo masz wyrzuty sumienia i po drugie dla faceta…bo chyba nie chcialabys byc w zwiazku z osoba ktora tak jak ty wysywa i nie szanuje. Tymbardziej…jesli kiedys beda dzieci…biada im zeby wychowywaly sie w domu w ktorym dorosli uzywaja epitetow.. pozdrawiam i 3 mam kciuki pamietaj – dda zmusza nas do wiekszej pracy nad soba, nie pozwol zeby to byla wymowka i nie pozwol by kontrolowalo to twoje zycie Edytowany przez: buczka, w: 2012/03/15 14:20 Karina – czytając Twój post miałam wrażenie że sama go napisałam – tak dokładnie odzwierciedla moje zachowanie, moje emocje. Moja rada dla Ciebie – postaraj się udać na terapię, to jedyny sposób na pozytywne zmiany w Twoim postępowaniu. O tym, że jestem DDA dowiedziałam się całkiem niedawno, zaczełam szukać pomocy w zrozumieniu mojego pokręconego zachowania ponieważ nie układało mi się kompletnie w małżeństwie. Powielaniem zachowań, których nauczyłam się w domu rodzinnym zniszczyłam rodzinę, którą sama założyłam. Z byle powodu prowokowałam awantury, jakiś głos we mnie, jakieś emocjonalne napięcie nie pozwalał mi na racjonalne spojrzenie na sytuację. Dopiero kiedy mleko się rozlało przychodziły wyrzuty sumienia, nienawiść i pogarda do samej siebie. Chociaż jeszcze jesteśmy małżeństwem nie mam nadziei, że będę miała szansę żeby naprawić swoje błędy, zadośćuczynić itd. Zapisałam się na terapię, niedługo zaczynam spotkania, jestem zmotywowana do pracy nad sobą aby wykorzenić demony, które nie pozwalają mi na dobre życie. Robię to już tylko dla siebie, bo chociaż na mężu bardzo mi zależy, nie odzyskam jego zaufania. Dlatego nauczona doświadczeniem proszę Cię – udaj się po fachową pomoc, nie czekaj, ratuj siebie i swój związek, bo kiedyś może być za póżno:(( Przeglądasz 4 wpisy - od 1 do 4 (z 4) Musisz być zalogowany aby odpowiedzieć na ten temat.